ThaiBlogger

แรกที่พบเจ้าดุ๊กดิ๊กนั้น มันเป็นสุนัขตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเกิด เดินโซซัดโซเซ หกล้มหกลุกอยู่หน้าบ้าน เป็นขี้เรื้อนซะด้วย ไม่รู้มาจากไหนใครเอามาทิ้ง เอาอาหารให้มันกิน จากนั้นสักสองสามสัปดาห์ก็ประหลาดใจที่มันรอดชีวิตอยู่ได้ เจ้าขี้เรื้อน ก็ค่อยๆเติบโตขึ้น ทุกครั้งที่กลับบ้าน มันจะเดินบิดก้นกระดิกหางไปมา วิ่งเข้ามาหา เลยเรียกมันว่า ‘ดุ๊กดิ๊ก’

มันอยากมาอยู่ในบ้าน แต่เพราะชอบเข้ามาขุดหลุมตรงสนามหญ้า พ่อเลยให้ช่างเอาตะแกรงมาเชื่อมที่ประตูบ้าน ไม่ให้มันเข้ามาได้

ดุ๊กดิ๊กเป็นสุนัขที่แม้ไม่ได้รับการศึกษา แต่ก็รู้จักกตัญญู ทุกๆ เช้า มันจะเดินข้ามถนนหน้าหมู่บ้าน เพื่อไปส่งผู้เขียนที่ป้ายรถเมล์เสมอ ไล่เท่าไหร่ เอาก้อนหินขวางใส่ มันก็ยังข้ามถนนมาจนได้ เมื่อกลับบ้าน มันก็วิ่งมาต้อนรับและส่งเข้าบ้าน (พร้อมทั้งพยายามหมุดเข้าบ้านด้วย แต่เข้าไม่ได้)

เช้าวันหนึ่ง ไปขึ้นรถเมล์ ไม่เห็นมันเหมือนเคย กลับบ้านมาก็ไม่เห็น ล่วงมาสองสามวัน ผู้เขียนถามเพื่อนบ้าน ก็ไม่ได้คำตอบว่ามันไปไหน จนในที่สุด เพื่อนบ้านอีกคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า นอกจากผู้เขียนแล้ว ในฐานะสุนัขประจำหมู่บ้านที่ได้รับความเมตตาจากหลายๆ คน มันก็เดินข้ามถนนไปส่งลูกสาวของเพื่อนบ้านคนหนึ่งไปโรงเรียน และขณะที่มันข้ามถนนกลับมา รถก็ชนมัน ผู้เขียนตื่นสาย เมื่อออกมาในเช้าวันนั้นจึงไม่ได้เห็นมัน

หลายวันจากนั้น เมื่อกลับจากโรงเรียน ก่อนจะข้ามถนนเข้าบ้าน ก็จะเดินไปเยี่ยมดุ๊กดิ๊ก มันถูกนำไปไว้ในคูข้างถนน ไม่ไกลจากศาลารอรถ เมื่อมีโอกาส ก็ไปทำสังฑทานให้มันที่วัดใกล้บ้าน อธิษฐานว่า มีอะไรก็ให้มาหา

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่นอนหลับอยู่ ได้ยินเสียงดุ๊กดิ๊กมาตะกุยประตูบ้าน ยังนึกในใจว่า จะมากวนทำไม คนจะนอน สักพักนึงมันก็ไป เมื่อตื่น นึกสงสัยว่ามันเข้ามาได้ยังไง ประตูรั้วก็ปิดอยู่ ครั้นได้สติ จึงหวนนึกได้ว่า เจ้าดุ๊กดิ๊กตายแล้ว

นี่ก็หลายปีแล้ว ดุ๊กดิ๊ก ตอนนี้คงกำลังเดินเล่นอยู่ริมชายหาด ส่ายหางดุ๊กดิ๊กอย่างอารมณ์ดี ภาพยนตร์เรื่อง ‘มะหมา’ ทำให้เรากลับมาพบกันอีก อย่างน้อยก็ในความทรงจำ

This entry was posted on Saturday, May 5th, 2007 at 12:05 am and is filed under In My Life. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.